Kan God vandag nog in die skepping gesien word?

Het ons wetenskap al so vêr gevorder dat ons alles om ons kan verklaar. Het die misterie van die skepping verdwyn om plek te maak vir die meganistiese evolusionêre ontstaansgeskiedenis van die heelal? Ongelukkig is dit presies wat die sekulêre wetenskap vandag leer. Weinig voorgeskrewe handboeke aan ons skole en tersiêre inrigtings laat nog enige ruimte vir 'n goddelike skepping van ons heelal en die lewe wat ons ken.

Om hierdie saak te belig sal daar na die ontwikkeling van die mens se kosmologiese siening gekyk word. Dit is van belang omdat dit daaruit duidelik sal blyk waarom vandag se mens glo wat hy glo. Ook op die gebied van die wetenskap is ons toekoms opgesluit in ons verlede. Die nuutste wetenskaplike bevindings sal dan behandel word om uiteindelik die vraag te beantwoord of daar nog plek vir 'n skeppende God in die natuur is.

Indien ons nie positief op hierdie vraag kan antwoord nie, sal geen redelike mens tog kan glo in 'n God wat Hom met die mens sou wou bemoei nie. Vir elke christen vandag is dit 'n kritiese vraag om sy eie geloof te kan uitlewe maar ook om die evangelie op 'n oortuigende wyse aan 'n ongelowige wêreld uit te dra.

Die geskiedenis van die moderne kosmologie.

Kosmologie is die studie van die heelal as geheel, sy struktuur, oorsprong en ontwikkeling. Kosmologie het nog altyd die mens se verbeelding aangegryp. Reeds so lank as 5000 tot 6000 jaar gelede het van die Chinese, Egiptiese  en Mesopotamiese geskrifte reeds hierdie onderwerp as tema gehad.

Die Chinese het die wêreld gesien as 'n vierkant met China in die middel. Die sterre was 'n kappie met vier kante met die poolster as die middelpunt. Die son en maan was gode met sekere ewigheidseienskappe.

In Egipte was die aarde weer beskou as 'n vierkantige fondasie vir die heelal. 'n Godin se hande en voete het op die vier hoeke van die aarde gerus, terwyl die son en maan as gode oor haar lyf gegly het. Die Melkweg was die tweelinggod van die Nylrivier.

Die Mesopotaniërs het die aarde beskryf as 'n vlottende vaartuig op die "see van die dieptes". Bo die aarde was 'n soliede koepel, oordek met die waters oor die aarde waardeur daar somtyds water (reën) gesypel het. Die son, maan en sterre was gode wat die skeppers van die heelal was.

Wat belangrik is, is dat in al hierdie modelle die heelal gesien was as begrens in tyd en ruimte. Almal het aanvaar dat daar buite hierdie heelal nog bestaanreg was en sommige gode dan verantwoordelik sou wees vir die skepping van die fisiese heelal met sy lewende plante, diere en die mens self.

In die eeue hierna het in Indië die eerste siening ontstaan wat radikaal met die voriges verskil het. Hul het wel geglo in die bestaan van die gode, maar die gode het hul ontstaan gehad na die heelal reeds gevorm was. Volgens hulle het die heelal deur 'n oneindige aantal siklusse gegaan. Aan die einde van elke siklus het al die materie "opgelos in die basiese, rein water van die ewigheid", waaruit alles weer verrys het. Hierdie eeu oue hipotese is die vader van die moderne model vir 'n ossilerende heelal - selfs wat die periode van etlike miljarde van jare betref. (Ross, 1987 : 11)

Die Jains en Mimamsa skole van kosmologie het weer geglo dat die heelal weer ewig is en onveranderlik. Hierdie teorie het weer die moderne vaste toestand teorie voorafgegaan.

So het byna alle volke het hul teorieë gehad oor die vorming van die heelal.

Die Griekse kosmologie

Die eerste wetenskaplike bydrae tot die verstaan van die struktuur van die heelal het gekom van die Ioniër Thales in die sewende eeu voor Christus. Hy het opgemerk dat in Griekeland die "Big Dipper" in die Ursa Major konstellasie nooit onder die horison verdwyn nie, maar wel in Egipte. Een van sy leerlinge, Anaximander, het hieruit tot die gevolgtrekking gekom dat die aarde 'n sfeer moet wees wat dryf in 'n sferiese see van sterre.

Aristarchus het, in die vierde eeu voor Christus, selfs die grootte en afstande van die son en die maan relatief tot dié van die aarde bereken. Dit het hy gedoen deur tydens die eerste en die derde kwartier van die maan die hoek tussen die son, aarde en maan te meet. Ook het hy gelet op die skaduwee van die aarde op die maan tydens 'n gedeeltelike maansverduistering. Alhoewel sy meting van die son 20 keer te klein was, was dit nogtans duidelik dat die son baie groter as die aarde was en dat die son, en nie die aarde nie, die middelpunt van die heelal moes wees. Omdat hy weens die oënskynlike bewegingloosheid van die sterre geen parallaks metings t.o.v. hul kon doen nie, het hy ook besef dat die sterre ten minste miljoene kilometers vêr moes wees. Deur middel van hierdie eenvoudige metings het Aristarchus 'n merkwaardige korrekte model vir die sonnestelsel en die sigbare sterre voorgestel.

In die derde eeu voor Christus het Eratosthenes die relatiewe afstande omgesit in werklike afstande en groottes. Hy het in 'n geskrif gemerk dat iemand skryf dat op 21 Junie, die langste dag in die noordelike halfrond, die son om twaalfuur geen skaduwee in Syene in die suide van Egipte maak nie. Deur 'n eksperiment het hy gesien dat die son wel 'n skauwee van omtrent 7 grade op dieselfde tyd van die jaar in Alexandria gooi. 7 Grade is ongeveer 1/50 van die omtrek van 'n volledige sirkel. Sou hy dus die afstand tussen Alexandria en Syene meet kan hy dit met 50 vermenigvuldig om die omtrek van die aarde te kry. Om die afstand te meet het Erasosthenes iemand gehuur om die afstand af te tree! Dit was ongeveer 800km. 800 km Vermenigvuldig met 50 gee 40 000 km vir die omtrek van die aarde. Hierdie omtrek was binne 'n paar persent korrek!

Plato en Aristotle

'n Nuwe denkrigting het die wetenskaplike basis vir ondersoek ondergrawe. Plato en ander het in die vierde eeu voor Christus geredeneer dat die sigbare wêreld van minder belang is en het die filosofie van beredenering van idees en probleme aangehang. (Vergelyk bv. Hand 17:21 "Die Atheners in die algemeen en die uitlanders wat daar gewoon het, het hulle tyd aan niks anders bestee as om iets nuuts te sê of te hoor nie.") Aristotle het o.a. geredeneer dat enige beweging van die aarde noodwendig na die middel van die heelal moes wees. Sou dit gebeur sou ons dit al waargeneem het en daarom, het hy gesê, is dit duidelik dat die aarde stilstaan.

Die Ortodokse   en Roomskatolieke kerk se standpunte

Die Ortodokse   en Roomse kerk het geleer dat geloof kennis voorafgaan en dat hierdie geloof en oortuigings alleen deur bemiddeling van die kerk tot stand kan kom. Ironies - dit is in teenstelling met wat die Bybel ons leer. Jesus het bv. self gesê:

"En nou sê Ek dit vir julle voordat dit gebeur, sodat julle kan glo as dit gebeur." (Joh 14 : 29)

Weens die ooreenkoms tussen die kerke se dogma en die standpunte van die filosowe het die twee betrokke kerke Aristotle se model vir die heelal aanvaar as kerklike dogma.

Die wetenskaplike kosmologiese fondasie wat deur die Griekse sterrekundiges gelê is, is byna geheel en al uitgewis deur laasgenoemde standpunte. Hierdie anti-wetenskaplike houding wat deur Plato en die Roomse en Ortodokse kerk geskep is, was so oorweldigend dat daar geen noemenswaardige vordering met enige sterrekundige navorsing gemaak is tot en met die 15de eeu n.C. nie.

Die hergeboorte van die wetenskap

Teen die 13de eeu n.C. het Moslems die wiskunde vauit Indië na Europa ingevoer. Dit het ingesluit trigonometrie, algebra en die telwyse vanaf nul en nie vanaf een nie. Gutenberg vind in 1456 die drukpers uit en reeds in een generasie word daar nou skielik 40 000 werke gepubliseer. Hierdie beskibaarheid van literatuur het 'n honger na inligting gesneller wat vandag nog voortduur.

Nicolas Copernicus (1473   1543) was een van die persone wat deur hierdie geskrifte beïnvloed is. Hy het sterk die stelsel wat deur Ptolemy ontwikkel is en waarvolgens die planete en die son om die aarde in veelvuldige sou sirkels beweeg, betwyfel. Deur die herontdekking van die werke van die ou Griekse sterrekundiges en deurdat hy geglo het dat Ptolemy se model onwaardig vir die Skepper sou wees, het hy voorgestel dat die son die middelpunt van die heelal behoort te wees. By dit het hy ook, deur verwerking van die beskikbare sterrekundige data, aangetoon dat 'n planeet se omwentelingspoed toeneem hoe nader dit aan die son kom.

Copernicus het sy bevindinge te boek gestel ongeveer in 1530. Dit was in die tyd dat die kerkhervorming begin momentum kry het en weens sy vrees vir wat die gevolge van die boek mag wees is sy heliosentriese teorie (dat die son die middelpunt van die heelal is) eers in 1540 na sy dood gepubliseer.

Copernicus se stelsel kon steeds nie baie akkuraat die bewegings van die planete voorspel nie, maar waarskynlik weens die elegansie van sy teorie is dit wyd aanvaar. Ten minste was die son nou gestel as die middelpunt van die heelal.

Galileo (1564 1642) kan beskou word as die vader van die eksperimentele wetenskap. Hy het hom die gramskap van die Katolieke kerk op die hals gehaal deur bewyse van observasies na vore te bring wat Copernicus se heliosentriese teorie ondersteun het. Wat die kerk die meeste gegrief het is dat Galileo, as 'n leek op die kerklike terrein, gedurf het om die kerklike leer in twyfel te trek. Galileo het geglo dat dat die Bybel korrek en waar is. Sy kritiek was gerig op die manier waarop die kerk die Bybel geïnterpreteer het. Galileo stel sy standpunt rondom die verklaring van die Bybel soos volg:

"Die heilige Skrif kan nie fouteer en die bepalings daarin vervat is absoluut waar en onverbreekbaar. Maar ... sy uitleggers en verklaarders is skuldig om in vele opsigte te fouteer; en een fout wat in die besonder gevaarlik sou wees, en wat dan ook gereeld sou voorkom, is as ons kort duskant die letterlike betekenis van die woorde sou stop." (Ross, 1989 : 20)

Hier het hy o.a. verwys na Ps 93:1, Ps 104:5 en Prediker 1:4 5 waar die gedeeltes almal verwys na die onbeweeglikheid van die aarde. Galileo het aangetoon dat al sou die aarde ook in watter rigting beweeg, vir iemand met 'n aardsgebonde verwysingsraamwerk die aarde altyd onbeweeglik sal bly. Hierdie Skrifgedeeltes praat vanuit 'n aardsgebonde verwysingsraamwerk. Galileo het dit benadruk dat dit essensieel is dat die verwysingsraamwerk vir enige wetenskaplike ekperiment of eksegese van enige gedeelte eers bepaal moet word voordat enige interpretasies gedoen kan word. Ons almal glo bv. vandag dat die aarde om die son wentel. Tog, as ons stil sit om 'n boek te lees dan sê ons ons sit stil - ons sit nie teen 30 km per sekonde nie! Hoekom nie? Omdat ons verwysing die aarde en nie die son is nie!

Galileo se werke oor die heliosentriese heelal is deur die Katolieke kerk verbied tot 1835 terwyl die kerk hom nie amptelik vergewe het tot so onlangs as 1981 nie.

Sterrekundige navorsing deur waarneming is hergebore onder die leiding van Tycho Brahe (1546 - 1601), wat sy hele volwasse lewe daaraan gewy het om presiese metings te doen van die posisie van die sterre en die planete. Uit sy metings was dit duidelik dat nié Ptolemy òf Copernicus se teorië korrek was nie, maar hy kon nie die probleem self oplos nie. Om hom hierin by te staan het hy o.a. vir Johannes Kepler (1571 - 1630) as wiskundige gehuur.

Deur gebruik te maak van Tycho se sorgvuldige data het Kepler sy drie wette oor die beweging van planete uitgewerk. Sy werk, "Astronomia Nova" word in 1604 geplubliseer en waarin hy sy twee wette rakende die beweging van planete om die son uiteensit. Hierdie werk was besonder gevorderd en hy het in een paragraaf byna die wet van wedersydse aantrekking geformuleer. (Seeds, 1985 : 47) Hierdie wette van Kepler het wel vir Newton (1642 - 1727) in staat gestel om sy wette van beweging en swaartekrag te formuleer (Geisler en Anderson, 1987 : 50).

Waarnemings wat hierna op die sterrestelsels gedoen is het die akkuraatheid van die wette bevestig, maar meer nog, dit het aangetoon dat die heelal veel veel groter was as wat enige antieke sterrekundige ooit sou kon droom.

Die opkoms van die moderne naturalistiese benadering tot die ontstaan van die heelal

Die kosmologiese pioniers van die wetenskaplike revolusie (Copernicus, Galileo, Tycho, Kepler, Newton en andere) was almal toegewyde mense. Vir hulle was daar geen twyfel dat God nie net die heelal geskep het nie maar dat Hy dit steeds onderhou. In die middel van die 17e eeu was dit nie snaaks dat 'n persoon 'n pos as teoloog en as sterrekundige beklee het nie - veral in die Protestantse omgewing. In hierdie tyd is egter die eerste saadjies van die meganistiese evolusie gesaai wat later tot verwydering tussen die kerk en die wetenskap sou lei.

Een so 'n saadjie was die suggestie van Newton dat die heelal onbegrens is. Een van sy wette is dat elke partikel in die heelal 'n basiese aantrekking het tot al die ander. Die vraag was nou: Hoekom stort die heelal nie onder sy eie aantrekkingskrag inmekaar nie? Sy voorstel en oplossing hiervoor was dat die heelal oneindig groot moes wees. Newton self het egter onwrikbaar geglo in die konsep van God soos vervat in die Judaïstiese en Christelike leer. Hierdie geloof van hom was die bakermat waarop hy sy hele wetenskaplike ondersoek op gebou het. (Geisler en Anderson, 1987 : 51)

Die eerste ernstige uitdaging in die Weste tot die konsep van die goddelike skepping van die heelal het in 1734 gekom van die Sweedse mistikus, Emanuel Swedenborg. Sy verklaring vir die heelal het berus op 'n suiwere meganistiese evolusie waar sterre o.a. hulleself organiseer in 'n massiewe wentelende sisteem. (Ross, 1989 : 27)

Immanuel Kant (1724 - 1804) was beïndruk met Newton se swaartekragwette. Vir hom was dit 'n voorbeeld van 'n universele wet wat gegeld het vir die hele empériese wêreld. So het dit vir Kant die ideaal geword om universele wette te ontdek waardeur 'n mens die hele heelal kon verstaan. (Geisler en Anderson, 1987 : 60) Kant se werk was so wyd aanvaar dat hy vandag beskou word as die vader van die moderne wetenskap.

In sy boek "Kritiek uit suiwer beredenering" en ander werke ontwikkel Kant sy teologie. Hy begin eerstens deur alle bestaande bewyse vir die bestaan van God van die tafel te vee. Dit sluit in die filosofiese bewyse van bv. Augustinus en Aquinas, maar ook die rasionele bewyse van Kepler, Newton, Lessing en Herder.

Sy mees direkte stelling is dat kennis slegs verkry kan word deur deur die menslike sintuie van sig, gehoor, smaak en reuk. Hieruit het hy dan 'n aantal afleidings gemaak nl.

dat 'n oorsaak nooit uit 'n gevolg bewys kan word nie,

dat die mens geen eie of aangebore idees kan hê nie en

dat geen bestaan of wese buite die dimensies van lengte, wydte, hoogte of tyd deur die mens ervaar kan word nie. (Ross, 1989 : 32)

Kant het ook alle absolutes verwerp, maar ironies genoeg het hy sy eie stelling en afleidings as absoluut voorgehou. Kant het enige bonatuurlike verskynsel onvoorwaardelik verwerp omrede hulle die moontlikheid insluit om ons grense van beredening te oorskry en daarom van geen teoretiese of praktiese nut is nie.

Kant het lank gewik en geweeg tussen twee gedagtes van, of die heelal 'n begin het en begrens is en, of die heelal geen begin en geen grense het nie. Later in sy lewe het hy aanvaar dat die heelal onbegrens is. Uit dit, en sy ander stellings het hy tot die gevolgtrekking gekom dat God se bestaan buite die bereik van die mens se kennis lê.

Kant self wou egter nie bekend staan as 'n ateïs nie. Hy het God gesien as 'n morele gesindheid in die mens wat die basis en interpreteerder sou wees van alle godsdienste.

Word Kant se stelling van nader beskou is dit duidelik dat hulle almal berus op die veronderstelling dat, indien God sou bestaan, Hy nie met die mens kan kommunikeer nie. Hierdie veronderstelling het Kant nooit verder op uitgebrei nie en vreemd genoeg het baie min mense dit bevraagteken. Die vraag is dus: Is 'n God wat wys en almagtig genoeg is om die heelal te kan skep, dan nie by magte om met die mens te kan kommunikeer nie?

Kant se teologie en kosmologie het tot en met 'n groot gedeelte van die 20ste eeu die denke van die dag oorheers. Vir die volgende tweehonderd jaar sou wetenskaplikes die kosmologie suiwer bedryf as 'n wetenskaplike dissipline met geen teologiese of filosofiese implikasies nie.

Ontwikkelinge in die meetinstrumente soos die teleskoop het oënskynlik Kant se gedagtes ondersteun. So ver as wat die mens in die ruimte kon sien het hy net nog sterrestelsels en galaksies ontdek. Newton se model vir 'n oneindige heelal het ook oorweldigende ondersteuning gehad. Newton se wette was bv. so akkuraat dat deur berekening Neptunes as planeet van ons sonnestelsel in 1846 ontdek is.

Soos wat die bewyse vir 'n oneindige heelal meer geword het, het dit nou meer as net die sterrekunde sienings beïnvloed. Hierdie veronderstellings het as basis gedien vir baie van die "ismes" wat vandag nog sterk staan. Die volgende is maar 'n paar voorbeelde van "ismes" wat ten volle of gedeeltelik deur Kant se gedagtes beïnvloed is:

Behaviorisme, eksistensialisme, Freudianisme,

humanisme, liberalisme, Marxisme,

neo Darwinisme, pragmatisme en relativisme. (Ross, 1989 : 38)

Die impak van Kant se stellings is nou gevoel in elke fase van die mens se samesyn en lewe.

Die impak op die geologie en die biologie

Aangespoor deur die sukses van Kant se teorië op die sterrekunde het mense soos James Hutton en Charles Lyell daarna gestreef om soortgelyke wette te vind wat die oorsprong van die aarde sou kon verklaar. Die eindresultaat was dat wetenskaplikes gepostuleer het dat die oorsprong van die aarde deur uniformisme gekom het, en nie deur enige ingrypende gebeure nie. Daar het egter een area oorgebly waar daar nog geen natuurlike verklaring was vir die oorsprong daarvan nie nl. die biologiese lewensvorme. Daar was geglo dat dit net 'n kwessie van tyd was voordat daar wel vir hierdie probleem 'n oplossing sou kom. Die oplossing hiervoor het nie gou gekom nie. (Geisler en Anderson, 1987 : 71)

Vir Hutton (1726 - 1797) het 'n naturalistiese houding tot die wêreld ingesluit 'n geloof in die kontinuïteit van natuurlike prosesse. Met kontinuïteit het hy bedoel 'n ononderbroke ketting van fisiese gebeure wat teruggaan tot in die oneindige verlede. Deur te bou op 'n direkte parallel tussen die reëlmatige beweging van die sterre en planete het hy sy geologiese prosesse saamgestel. Deur die beginsel van uniformiteit of reëlmatigheid kon 'n mens die verlede benader met 'n redelike mate van sekerheid. (Geisler en Anderson, 1987 : 74)

Charles Lyell (1797 - 1875) het voortgebou op die werk van Hutton. Lyell het ook geglo in die kontinuïteit van die hede na die verlede maar het dit nie noodwendig gesien as 'n oneindige verlede nie. Hy het, net soos Hutton, geglo dat 'n Skepper nog steeds al die natuurwette daar kon stel. Desnieteenstaande die moontlikheid van 'n moontlike begin vir die wêreld, het hy sterk op sy beginsel vir kontinuïteit en uniformiteit gestaan.

Frans Bacon het in 1620 voorgestel dat daar 'n primêre bron en sekondêre bronne vir alle dinge was. Hutton, maar veral Lyell, het ten volle van hierdie beginsel gebruik gemaak. Sodoende het baie wetenskaplikes erken dat daar 'n Skepper as primêre bron kon wees, maar hulle het hul veral bemoei met die sekondêre oorsake aangesien dit voortgevloei het uit die natuurwette wat daar gestel is. Lyell het dus in sy studie van die geologie die vraagstuk van die oorspronklike Skepper vir ander dissiplines gelaat. Hierdie beginsel is later ook in ander dissiplines toegepas. Dit het ook die voordeel gehad dat dit beide partye, dié wat glo in 'n Skepper en dié wat geglo het in 'n oneindige verlede kon akkommodeer. (Geisler en Anderson, 1987 : 78)

Die beginsels wat Lyell gestel het vir die geologie het Charles Darwin (1809 - 1882) geïmplementeer vir die geskiedenis van die ontwikkeling van die biologie. Hieruit is die bekende, moderne evolusieteorie gebore. Darwin het erken dat "ek altyd voel asof die helfte van my boeke uit die brein van Lyell kom." (Geisler en Anderson, 1987 : 82) Die beginsel van biologiese evolusie is egter baie ouer as Darwin. Die konsep dat die heelal uit niks geskep is, is bv. heeltemal afwesig by antieke kosmologiese verhale van die Babiloniers, Grieke, Egipte en Indië. (Morris, 1963 : 74)

Wat Darwin reg gekry het was om die leer van die biologiese evolusie kredietwaardigheid te gee deur dit te koppel aan die ontwikkeling op sterrekundige en geologiese gebiede. Darwin (en ook Alfred Wallace) het getoon dat die natuurlike beginsel van seleksie, wat waarneembaar is, verantwoordelik is vir die bestaan van alle spesies. Darwin het onwrikbaar in sy teorie geglo. Tog het hy erken dat die fyn gegradeerde ontwikkeling, soos wat sy teorie dit vereis, nie waarneembaar was in die fossielrekords nie. Die fossielrekords het eerder groot spronge aangedui maar Darwin het dit toegeskryf aan die onvolledige versameling van fossielrekords. (Geisler en Anderson, 1987 : 86)

Die wetenskap het dus op hierdie stadium die klem weg geskuif van die primêre bron van alle dinge na die sekondêre oorsake. Deur die mens se pre-okkupasie met die sekondêre faktore is die legimiteit van die primêre bron heeltemal betwyfel. Die klem het dus nou op die skepsel en die skepping geval en nie meer op die Skepper daarvan nie. Hierdie standpunt is vandag nog steeds op die voorgrond. Carel Sagan, wat bekend is vir sy televisiereekse, illustreer dit in sy boek "Kosmos" met sy heel eerste sin: "Die Kosmos is al wat daar is of was of sal wees." (Sagan, 1984 : 20) Let op dat "Kosmos" met 'n hoofletter gespel is!

Die wetenskap herontdek vir God

Deur die hele 19de eeu was die betroubaarheid van Newton se meganikawette en Maxwell se vergelykings vir elektromagnetisme so hoog geag dat wetenskaplikes geglo het dat hulle op alle vlakke van toepassing sou wees. Die meerderheid wetenskaplikes het gevoel dat al wat vir hul nageslag oorgebly het was om "die metings tot die volgende desimale punt te doen". Newton se model vir 'n oneindige heelal was asof in beton gegiet. Hierdie situasie het egter nie lank geduur nie.

Eerstens het Josef Stefan in 1879 en later Boltzmann onafhanklik van Stefan gevind dat 'n liggaam hitte teen alle golflengtes uitstraal en dat dit proporsioneel vermeerder met die vierde mag soos die temperatuur van die liggaam toeneem. Ook word uitgestraalde hitte in die algemeen geabsorbeer én uitgestraal deur die oppervlak van enige liggaam. Hierdie wet van termodinamika stel dus dat enige liggaam die temperatuur van sy omgewing na 'n tyd sal aanneem en daarna straal dit net soveel energie uit as wat dit ontvang. 'n Warm strykyster sal dus na gebruik, weer die temperatuur van sy omgewing aanneem en net so sal 'n voorwerp wat eers kouer as die omgewing was, ook die temperatuur van die omgewing aanneem.

Met 'n oneindige groot en ou heelal was die vraag nou: Hoekom was die naghemel dan nie ten volle verlig weens al die sterre nie? Daar moes dus materie in die heelal wees wat die lig van al die sterre kon absorbeer en sodoende te verhinder dat die naghemel net so skitterend as die dag was. Dit kon egter ook nie die antwoord wees nie. Omdat die sterre van ewigheid af daar was en die heelal oneindig groot was moes al die materie in die heelal al so verhit gewees het dat dit net so helder soos die sterre moes gegloei het.

Tweedens het Johann Zöllner in 1871 gedemonstreer dat op enige punt in 'n oneidige groot heelal die gravitasie potensiaal oneindig groot sou wees. Hierdie was in direkte kontras met alle waarnemings wat gedoen is. Die argument het min aandag ontvang maar later is Newton se wette aangepas deur 'n kosmologiese afstotingsfaktor by te voeg.

Derdens was fisici oortuig dat lig teen 'n konstante spoed relatief tot 'n eter wat deur die hele heelal strek, beweeg. Michelson en Morley het in 1887 gepoog om hierdie beginsel te gebruik om die spoed van die aarde deur die eter te bepaal. Tot hul verbasing kon hul geen beweging d.m.v. hul eksperiment meet nie. Vir twintig jaar het wetenskaplikes probeer om die klassieke teorieë aan te pas. Geeneen kon egter bevredigende antwoorde op die vrae verskaf nie.

Hierdie drie verskillende ontdekkings kon elk op hul eie die model vir 'n oneindige heelal omvêr werp, maar die emosionele verbinding aan die basiese beginsels van Kant was so sterk dat niemand hiervan kennis geneem het nie. (Ross, 1989 : 41)

Albert Einstein het in 1905 egter tog die volgende beginsels aanvaar:

Dat daar geen absolute verwysingsraamwerk in die heelal is om beweging teen te meet nie en

dat lig altyd teen dieselfde spoed vir enige waarnemer beweeg.

Hieruit het hy sy relatiwiteitsteorie ontwikkel.

Aanvanklik het Einstein se teorie geen erkenning gekry nie. Weerstand het egter begin verkrummel toe eksperimente en observasies die teorie bevestig het. In 1915 het Einstein verder gegaan om ook die invloed van versnelling in te sluit. Met sy algemene relatiwiteitsteorie kon Einstein die volgende waarneembare effekte voorspel:

Die gravitasiedefleksie van sterrelig deur die son.

Perihelium verskuiwing van 'n liggaam wat tussen die son en die aarde sou deur beweeg op sy wentelpad.

Die gravitasionele rooi skuif van spektralyne.

In 1919 het Eddington gedurende 'n sonsverduistering getoon dat sterlig wel deur die son se swaartekrag gebuig word. Hierdie observasie het verseker dat Einstein skielik wêreldberoemd geword het. Verskeie ander eksperimente het die teorie se geldigheid  tot selfs beter as een honderdste van 'n persent aangetoon.

Hierdie teorie het egter ook getoon dat die grootte van die heelal nie oneindig was nie. Verder het die teoretiese model voorsien dat die heelal besig was om te vergroot wat

òf tot in ewigheid kon voortduur,

òf dit kon al hoe stadiger vergroot tot 'n konstante grootte,

òf dit kon vergroot tot 'n maksimum en dan weer begin terugval op homself.

Die teologiese implikasie hiervan was dat die heelal welliswaar baie oud was, maar dat dit tog 'n begin gehad het. Deur terug te gaan op die spore van die vergelykings van die algemene relatiwiteit kan ons sien dat die grote heelal gebore is uit een enkele punt! 'n Punt wat die wiskundiges noem 'n singulariteit, 'n punt met geen grootte. Geen wetenskaplike model, geen toepassing van ons natuurwette kan bepaal wat voor hierdie singuliere punt gebeur het nie. Die algemene term vir hierdie singulariteit is die oerknal of "big bang".

Die implikasies hiervan was fenomenaal! Ateïsme, Darwinisme en byna al die ander "ismes" wat gebou op die foutiewe veronderstelling dat die heelal onbegrens in tyd en ruimte is. Die heelal hét 'n grens en hét 'n spesifieke ouderdom. Hierdie singulariteit het ons skielik weer van aangesig tot aangesig gebring met die grondoorsaak van alles. Skielik het die ou argument dat elke ding wat bestaan, bestaan omdat daar 'n oorsaak voor moet wees, en dat ook die heelal 'n begin gehad het en daarom moes daar 'n oorsaak vir sy ontstaan wees, weer na vore getree.

Selfs Einstein se reaksie het getoon dat hy besef het dat hy moontlik deur sy werk voor God te staan gekom het. Hy het deur die invoeging van 'n kosmiese afstotingskrag probeer om die vergelykings "reg te stel". Ander het ook hul deel hiertoe probeer bydra soos Willem de Sitter wat gepoog het om die model so op te stel dat 'n stabiele heelal verkry kon word uit die vergelykings. Al hierdie pogings het egter gefaal omdat hulle meestal meer probleme as oplossings verskaf het.

Verdere ontwikkelinge in die kosmologie het nou vinnig gevolg. Reeds in 1914 het Vesto Slipher gemeld dat hy gemerk het dat newelvlekke of nebulae teen 'n hoë spoed weg van ons melkweg beweeg. Edwin Hubble het homself ten doel gestel om te bepaal waarom hierdie newelvlekke teen so 'n hoë spoed van ons af weg beweeg. Deur middel van verskeie observasies en met behulp van die reuse 100 duim teleskoop van op Mt Wilson, kon hy bepaal dat hierdie newelvlekke in werklikheid galaksies, soos ons eie melkweg, is. Wat meer is, hy het ook aangetoon dat hoe verder die galaksie van ons is, hoe vinniger beweeg dit vanaf ons. Hierdie observasie was presies dit wat die eenvoudige vergrotende heelalmodel voorspel het!

Arthur Eddington en ander het ook nou daarop gewys dat die tweede wet van termodinamika dit ook vereis het. Die vergrotende heelal is dan ook die rede waarom ons naghemel nie helderder as die dag is nie. (Die feit dat die heelal besig was om te vergroot het veroorsaak dat dit vinniger afgekoel het as wat die uitstraling van die sterre dit kon verhit.)

So het die klassieke termodinamika, die algemene relatiwiteitsteorie en die observasies van die sterrekunde saamgespan om te bewys dat die heelal besig is om uit te dy, dat daar 'n begin moes gewees het en dat dit dus begrens is.

Hierdie siening van die vergrotende heelal wat ontstaan het uit die singuliere punt of oerknal (big bang), het nie die meeste wetenskaplikes gepas nie. Einstein was persoonlik ontstoke oor die implikasie van 'n begin vir die heelal, Eddigton was ook nie daarmee gelukkig nie. Einstein het egter in 1931 finaal afstand gedoen van sy kosmologiese konstante nadat Hubble sy resultate van die rooiskuif van die newelvlekke gepubliseer het. Einstein het met swarigheid die nodigheid van 'n begin aanvaar en selfs toegegee dat daar 'n hoër beredeneringsmag mag wees, maar nooit het hy die beginsel van 'n persoonlike God aanvaar nie. Sy beswaar hierteen was sy bitterheid teenoor die geestelikes en die feit dat hy nooit die paradoks van God se alomteenwoordigheid, maar ook die mens se eie verantwoordelikheid vir sy persoonlike keuses kon verklaar nie. (Ross, 1989 : 59)

Die huidige stand van die kosmologie

Die oerknalteorie voorsien dat daar nog 'n agtergrondsuitstraling in die heelal sou wees wat direk afkomstig is van die oorspronklike ontploffing. Sou 'n mens vêr genoeg in die ruimte in kyk sou hierdie bestraling van alle kante na ons kom. Weens die rooi skuif van die lig a.g.v. die vergroting van die heelal (en die stelsels wat weg van mekaar beweeg) sou hierdie bestraling in die infrarooi en radio spektrrum lê. Uit die werk van George Gamow, wat hierdie afleiding gemaak het, het Ralph Alpher en Robert Herman in 1948 bereken dat ons 'n temperatuur van ongeveer 5 K ( -268°C) sou meet. Op daardie stadium was daar geen manier om so 'n koue temperatuur te meet nie.

Arno Penzias en Robert Wilson het in 1965 'n ruis in hul mikrogolf ontvanger ontdek waarvoor hulle geen verklaring kon gee nie. Terselfdertyd het Robert Dicke gewerk aan die probleem om hierdie agtergronduitstraling te meet, en sy berekeninge het getoon dat dit wel meetbaar sou wees. Toe Penzias en Wilson verneem van Dick se werk het hul gou vasgestel dat die oorsprong vir die ruis wel die agtergrondsuitstaling van die heelal was. Vir hierdie werk het hul in 1978 die Nobelprys vir fisika ontvang. (Seeds, 1985 : 300) Verdere metings in ander dele van die spektrum het presies ingepas met wat die teoretiese model voorspel het. Metings het ook getoon dat die uitstraling met 'n uitermate groot presiesie, presies dieselfde is vanuit alle rigtings.

Hierdie ontdekking was, en is steeds, 'n geweldige oortuigende argument ten gunste van die oerknalmodel.

Die ouderdom van die heelal

Met die oortuigende argumente van die oerknalmodel in gedagte is die volgende vraag wat 'n mens jou afvra: "Wat is dan die ouderdom van die heelal?"

Soos die spreekwoordelike laaste spyker in die kis van die argument van 'n stabiele heelal, het verskeie metodes om die heelal se ouderdom te meet op dieselfde ouderdom uitgekom. Vir die doel van die argument sal hier slegs drie meetmetodes aangehaal word. (Ross, 1989 : 93)

Meetmetode Ouderdom (miljard jaar)

Sferiese bondelsterre 17,0 ± 2,4

Kernkronologie uit supernov17,0 ± 4,0

Hubble se tydkonstante 14,5 ± 5,0

Die skatting vir die heelal se ouderdom in 2010 was 13.7 ± 0.13 miljard jaar. (http://map.gsfc.nasa.gov/universe/uni_age.html - NASA beampte: Dr. Edward J. Wollack 2010-07-19)

Die stand van ander kosmologiese modelle

Die twee belangrikste alternatiewe kosmologiese modelle wat vandag nog in omgang is, is die stabiele model en die ossilerende heelal model.

Weens die oormaat van getuienis van 'n oerknal besef die meeste sterrekundiges dat die stabiele heelalmodel baie min om die lyf het. Mense soos Eddington het die bestaande oerknalmodel omvorm deur te probeer aantoon dat daar moontlik 'n oerknal kon wees maar het dit so vêr as moontlik in die ewige verlede probeer wegdruk om aan die konsekwensies daarvan te ontkom. Die motivering vir Eddinton om die model te ontwikkel was nie op enige waarneming gegrond nie maar sy eie woorde was: "Filosofies, is die idee van 'n begin in die huidige bestel van die Natuur vir my weersinwekkend. ... Ek sou daarvan hou om 'n deeglike skuiwergat te vind." (Ross, 1989 : 66)

Met hierdie modelle moet die argument geld dat die heelal nie ouer as sy onderskeie dele kan wees nie, maar ook, dat indien hy so oud sou wees, die verskillende dele tog ook die ouderdom moes weerspieel. Soos reeds getoon is daar nie enige bewyse van 'n oneindige oue heelal nie.

Baie sterrekundiges ondersteun die ossilerende heelalmodel wat reeds by die Hindu's voorgekom het. (Carl Sagan, 1984 : 286) Hierdie model aanvaar die oerknal, maar hulle argumenteer dat daar genoeg materie in die heelal sou wees sodat die groter gravitasiekrag die uitdeining kan omkeer. Die heelal sou dan na 'n tyd weer begin om op homself in te val.

Vir die heelal om geslote te wees (weer op homself in te val) moet daar 'n sekere kritiese massa in die heelal wees. Die eerste observasies en berekeninge het getoon dat die massa van die heelal by verre nie genoeg was om die kritiese massa te bereik nie. Gedurende die sestiger en sewentiger jare is baie pogings aangewend om die "verlore massa" te soek. Die beste metings wat in 1975 gedoen is het maar slegs 5% van die kritiese massa aangetoon. Daar is sprake van eksotiese materie wat wel die massa van die heelal kan opstoot na 10   of selfs 20% toe. Selfs Peebles, wat 'n groot voorstander van 'n geslote heelal was, erken nou dat die heelal maar ongeveer 30% van die kritiese massa besit en dat dit dus 'n oop heelal is. (Ross, 1989 : 103)

Die teenwoordigheid van deuterium in ons oseane en in die ruimte verleen ook rede om te glo dat die heelal nie geslote is nie. Deuterium kon slegs gevorm word tydens die begin van die oerknal, en dan ook net onder toestande wat sou voorkom indien die massa van die heelal minder as die kritiese was. Hieruit blyk dit dat die massa van die heelal maar 10% van die kritiese massa is. (Seeds, 1985 : 293)

Kom ons aanvaar vir die oomblik dat die heelal wel geslote is en dan kyk ons na die moontlikheid of die heelal wel na 'n terugval weer kan ontplof.

Die heelal is die sisteem wat die hoogste entropie het waarvan die mens bewus is. Entropie is 'n aanduiding van die nie-beskikbaarheid van 'n stelsel se hitte energie vir omsetting na meganiese energie. Omdat so baie van die heelal se energie omgesit word in 'n vorm wat nie vir werk geskik is nie, sou die heelal se terugval op homself meer vergelyk kan word met 'n stuk nat klei wat op 'n mat val as met 'n bal wat sou hop. Dus sal die heelal met 'n instorting nie weer ontplof en uitdein soos tans nie, maar sal die energie hoofsaaklik omgesit word in hitte. (Ross, 1989 : 105)

Die mens as middelpunt van die heelal?

Met Newton se oneindige heelalmodel het die mens aanvaar dat hy niks is nie. Bernard de Fontenelle (1657 - 1757) het geskryf: "Aanskou 'n heelal so onmeetlik dat ek daarin verlore is. Ek weet nie meer waar ek is nie. Ek is net niks nie. Ons wêreld is skrikwekkend in sy onbeduidenheid." (Aangehaal Block, 1992 : 1)

Fontenelle se vrees staan direk teenoor Psalm 8: "Wat is die mens dan dat U aan hom dink, die mensekind dat U na hom omsiem? U het hom net 'n bietjie minder as 'n hemelse wese gemaak en hom met aansien en eer gekroon, U laat hom heers oor die werk van u hande," (Ps 8:5 7)

Waarom is die heelal so groot en so oud as wat dit is?

Sou die mens vandag bestaan het indien enige van die eienskappe van die heelal anders was as wat ons dit ken?

Daar bestaan vier basiese kragte waardeur die heelal opgebou is. Hulle is:

Die elektromagnetiese krag wat die struktuur en interaksie van atome

bepaal.

Gravitasiekrag wat verantwoordelik is vir die struktuur van planete, sterre en galaksies.

Die swak kernkrag wat op kernpartikels oor baie kort afstande inwerk.

Die sterk kernkrag wat protone in die kerne van atome (wat normaalweg uit mekaar sou spat) bymekaar hou.

Die balans tussen hierdie kragte is baie fyn ingestel om die heelal soos ons hom ken saam te stel.

Sou die elektomagnetiese kragte bv. sterker wees sou al die galaksies bestaan het uit lae massa, rooi warm sterre wat te koel is om lewe te onderhou. Nog meer, sulke sterre kan nie ontplof as supernovas nie. Deur supernovas word swaarder elemente soos koolstof vervaardig, wat op sy beurt weer essensieel is vir die bestaan van lewe. Andersom, sou die elektromagnetiese kragte swakker wees sou al die sterre bestaan het uit blou warm sterre wat op hul beurt, weens hul beperkte leeftyd en hoë temperature, ook nie geskik is vir die onderhouding van lewe nie. (Block, 1992 : 15)

Die ouderdom van die heelal bepaal in 'n groot mate wat se tipe sterre daar op daardie tydstip bestaan. Dit het ongeveer 2 miljard jaar geneem vir die eerste sterre om te vorm. Dit het nog 10 tot 12 miljard jaar geneem vir die eerste supernovas (sterre wat ontplof) om genoeg swaar elemente te vervaardig om sterre soos ons eie son en planete te vorm. Hierna moes die son bv. nog voldoende tyd gegun word om lewe te kan huisves. Sou die heelal net 'n paar miljard jaar jonger wees sou dit nie lewe kon huisves nie, sou dit net omtrent 10 miljard jaar ouer wees sal daar nie meer 'n son tipe ster in die regte plek van 'n galaksie wees om steeds lewe te akkommodeer nie. Die tydvenster waarin lewe moontlik is, is dus voorwaar baie klein. (Ross, 1989 : 124)

As ons die ouderdom van die heelal vasgestel het is dit maklik om ook die grootte daarvan te bepaal. Die heelal het ontstaan uit 'n oerknal. Die hele heelal was saamgevat in een singuliere punt. Buite hierdie punt het geen ruimte bestaan nie. Ruimte is 'n element van die heelal en kan daarom nie op sy eie bestaan nie. Niks kan vinniger beweeg as lig nie. Soos die lig uitstraal vanaf die oomblik van die oerknal, so het die heelal ook vergroot. Een jaar na die oerknal was die radius van die heelal dan ook een ligjaar gewees. Elke jaar wat die heelal ouer word, word dit ook 'n ligjaar groter in sy radius. Weens die ouderdom van die heelal kan ons dus ook weet dat die radius van die heelal tussen +-13 miljard ligjaar is. (1 Ligjaar afstand is die afstand wat lig beweeg in 'n jaar se tyd.)

Met die uitdeining van die heelal is dit ook besig om af te koel. (Die uitdeining geskied vinniger as wat die hitte uitgestraal word.) Hierdie proses moes ten minste 13 000 miljoen jaar neem sodat die heelal genoeg kon afkoel om voorsiening te maak vir die bestaan van lewe. Dus moet die heelal so groot wees soos wat dit is, net om lewe op die aarde te kan onderhou! (Block, 1992 : 16)

Hoeveel ander planete bestaan wat moontlik ook lewe kan huisves. Sagan bereken slegs hoeveel galaksies daar in die heelal is en dan hoeveel sterre. Hieruit maak hy dan die gevolgtrekking dat die heelal "oorlopens is van lewe". (Sagan, 1984 : 22)

Kyk 'n mens egter dieper na die saak kom jy gou agter dat nie elke ster lewe op sy planete, indien hy planete sou hê, sou kon onderhou nie. Ross toon bv. 'n lys van 20 parameters waaraan 'n planeet moet voldoen om enigsins lewe te kan huisves. 'n Uittreksel van die parameters is die volgende:

Sou daar meer as een ster in die planetêre stelsel wees sou die kragtige eb getye die planete se gang versteur.

Sou die ster te vêr van die kern van sy galaksie wees sou die swaarder elemente te min wees wees om rotsagtige planete te kon lewer. Sou die ster weer te na aan die kern van die galaksie wees sou die bestraling en sterre digtheid weer te hoog wees om lewe te kon huisves.

Sou die ster se massa groter as die son s'n wees sou die ster te vinnig uitgebrand het. Met 'n kleiner massa sou die die planeet te naby aan die ster moes wees met die gevolg dat eb getye weer die planeet se rotasieperiode sou beïnvloed. Die ultravioletbestraling sou ook te min wees vir die plante en hul fotosintese.

Sou die afstand van die planeet na die ster te groot wees, sou die planeet te koud wees vir 'n stabiele watersiklus. Te naby aan die ster, en die planeet sou weer te warm wees om die watersiklus in stand te kon hou.

Sou die planeet self te groot wees sou die planeet te veel ammoniak en metaan behou het. Kleiner, en die planeet sou nie sy atmosfeer kon behou nie.

Uit die faktore, en ander wat nie bespreek is nie, is daar bereken dat die kans vir nog 'n planeet soos die aarde maar slegs 1 in 10³⁶ is. Sou ons, baie optimisties, skat dat daar 10⁹ galaksies is met elk 10⁸ sterre, is daar nog steeds 10¹⁹ te min sterre! (Ross, 1989 : 132) Selfs al sou Block se skatting van 10²² sterre geneem word, is daar net te min sterre in die hemelruim om te verseker dat daar spontaan nog so 'n planeet soos die aarde sal wees.

Die wonder van lewe

David Block toon aan dat om een enkele gene te konstrueer 'n waarskynlikheid van

tussen 1 in 4¹⁸⁰ en 1 in 4³⁶⁰ is.

Hierdie ontsaglike klein waarskynlikheid vra 'n aarde wat ordes ouer as die huidige aarde is om spontaan te kon ontwikkel. John Barrow en Frank Tipler het bereken dat die totale aantal nukleotiede basiese kombinasies oor die ganse geskiedenis van die aarde (4,5 miljard jaar) maar slegs 10⁴⁷ is. Hierdie is 61 orders te min.

Verder toon hy dat die kans dat die mens se gene spontaan kon ontwikkel maar tussen

4^{-180(110 000)} = 10^{-12 000 000} en

4^{-360(110 000)} = 10^{-24 000 000} is. (Block, 1992 : 22)

Mayr het die volgende hierop te sê:

"Daar het 'n algemene konsensus onder evolusioniste gekom dat die evolusie van intelligente lewe, vergelykbaar in informasie ontwikkeling met dié van Homo Sapiens, so onwaarskynlik is, dat dit onwaarskynlik is dat dit op enige ander planeet in die ganse sigbare heelal kon gebeur het. Hierdie konsensus is verdedig deur baie van die voorste evolusioniste soos Dobzhansky, Simpson, Francois, Ayala et. al. en Myar." (Aangehaal Block, 1992 : 22)

Lewe, die wonder van lewe, hang aan 'n onmoontlike fyn draadjie. Hierdie draadjie is so fyn dat al sou elke ster in die heelal 'n planeet hê waarop lewe kan bestaan, dan sou daar steeds nie genoeg sterre wees om lewe moontlik te maak nie. Liberaal geskat is daar ongeveer 10²² sterre in die heelal. Selfs al sou die kans vir lewe om op 'n planeet een uit 10³⁰ wees (dit is egter baie minder) is daar maar 10²² moontlike sterre!

Om te illustreer hoe onwaarskynlik die leer van die evolusie is haal prof. David Block a tabel van Mayr aan. (Block, 1992 : 24) Die tabel gee die datums van die oorsprong van lewe op aarde as die ouderdom van die aarde (4,5 miljard jaar) ingepas sou word in een jaar. Dieselfde tabel word byna net so gebruik deur Seeds, wat self 'n voorstander van die evolusie is. (Seeds, 1985 : 422)

Oorsprong van Ekwivalente dag in die jaar.

Aarde 1 Januarie

Lewe (Prokaryotes) 27 Februarie

Eukaryotes 28 Oktober

Chordates 17 November

Verbrates 21 Novemb

Soogdiere 12 Desember

Primates 26 Desember

Antropohides 30 Desember om 01:00

Homonides 31 Desember om 10:00

Homo sapiens 31 Desember om 23:56½

Homo sapiens verskyn dus 3½ min voor die einde van die jaar op die toneel!)

Ons as mense, die kroon van God se skepping, het skielik, drie en 'n half minute voor die einde van die "jaar" op die toneel verskyn!

Mayr skryf: "Wat merkwaardig is, is dat daar vir 3 000 miljoen jaar niks aansienliks betreffende lewe op aarde gebeur het nie. Vanaf die oorsprong van lewe tot die oorsprong van die eukaryotes het omtrent twee derdes van die leeftyd van die aarde verbygegaan sonder enige waarneembare gebeure behalwe vir die diversifikasie binne die prokaryotes self. ... Indien evolusioniste enigsins iets uit 'n detail analiese van evolusie geleer het, is dit dat die oorsprong van nuwe lewe grootliks 'n ingreepgebeurtenis is" (teenoor die algemene siening van ontwikkeling en seleksie) (Aangehaal Block, 1992 : 24).

Die kans dat 'n mens se gene spontaan kon ontwikkel, tesame met die kans dat daar nog planete soos die aarde kan wees, laat 'n mens besef dat dit net nie logies is nie. Enigeen wat dit as vanselfsprekend aanvaar weier net doodeenvoudig om die feite in die oë te kyk.

Evolusie: Spesifieke bewyse

"Een honderd jaar na die verskyning van Darwin se boek "Origen of Species", het die teorie van evolusie oënskynlik die dag gewen as 'n verklaring vir die wêreld van lewe. Vandag word word dit byna universieel aanvaar deur die opgevoede mens as 'n feit en nie as 'n teorie nie." (Shute, 1980 : 1) Die meeste teksboeke aanvaar hierdie leer as vanselfsprekend. Shute het in sy boek "Flaws in the theory of evolution" 'n stuk of een en twintig stellings gemaak om die tekortkominge in die teorie uit te wys. Hierdie stellings word aangehaal sodat die omvang van die tekortkominge en leemtes duidelik sal wees.

Stelling 1. Die laer vier vyfdes van die aarde se kors is leweloos. (Indien lewe so spontaan ontstaan as wat die leer van evolusie dit wil hê, moes daar oorvloedige tekens van lewende organismes wat vroeër bestaan het, gewees het.) Lewe verskyn dan skielik, is onmiddelik oral oor die aarde, en gou toon dit al die tipes lewe wat ons van weet. Hierdie is nie die bewyse wat evolusioniste wil sien nie en is dodelik vir hul aansprake. Hierdie is skepping.

Stelling 2. Die biochemiese waarskynlikheid vir die spontane ontstaan van lewe is so oneindig klein dat lewe duidelik nie vanself kon begin het nie. Dit moes geskep gewees het. (Sien ook Block se argument soos aangehaal.)

Stelling 3. Daar is geen bewyse dat bakteria, fungus, virusse en ander vergelykbare vorme enigsins verder ontwikkel het sedert lewe begin het nie, of dat dit tans nog ontwikkel nie. Tog is dit die eenvoudigste vorm van lewe, die mees maklike om waar te neem en met 'n spoed van vermenigvuldiging wat selfs die tyd systap, soos wat evolusioniste graag uitwys. In die mees ideale plek om evolusie waar te neem, is die verskynsel nog nie gevind nie   inteendeel, die bespreking van hierdie punt word sorgvuldig vermy.

Stelling 4. Die embrio rekapituleer nie in veral plante, parasite, stationêre lewensvorme, motte en skoenlappers nie. Enige ooreenkoms met ander embrios is kunsmatig en kru, is nie demonstreerbaar deur wetenskaplike analise, toon nie enige verwantskappe nie en gevolglik is die "wet van biogenetika" nou in die algemeen in diskrediet.

Elke embrio begin as een bevrugte sel. Hierdie sel verdeel en op sekere stadia is die voorkoms van die embrio sodanig dat dit herinner aan ander, meer eenvoudige organismes of diere. Die punt wat egter vergeet word is dat elke embrio slegs in staat is om tot sy eiesoortige tipe te ontwikkel. 'n Mens kan tog nie voorkoms verwar met realiteit nie. Al sou die embrio op sy pad na volwassenheid na hoeveel ander tipes lyk, bly dit steeds net homself. Die embrio verander nie in die proses van die laer vorme van lewe na die hoër vorme van lewe nie. Die basiese inligting van bv. 'n mens is reeds volledig in die embrio se kromosome vasgelê!

Stelling 5. Halfontwikkelde organe en strukture is algemeen. Gewoonlik is hulle nutteloos en dit is ook al baie aangetoon. Tog het hulle baie keer 'n biochemiese waarde tydens ontwikkeling, en moet hulle nie gewaardeer word slegs op volwasse anatomiese strukture nie. Evolusioniste soek egter strukture wat besig is om te ontwikkel, nie strukture wat skynbaar minder belangrik word nie. Die feit dat nuwe strukture so skaars is, is fataal vir die evolusieteorie, wat tog in hoofsaak daaroor gaan dat nuwe strukture in plek moet kom.

Stelling 6. Die kompleksiteit, verskeidenheid en volmaaktheid van parasitiese aanpassing, veral waar diere en plante interafhanklik van mekaar is of waar parasite verskeie huishere verlang, ontwyk alle evolusionêre verduidelikings.

Dit is opmerklik hoeveel verskillende diere en lewensvorme lewe in assosiasie met ander soorte. Dit wissel bv. van bakteria in die mens se liggaam tot die gemeenskappe van termiete en miere, die loodsvis wat die haai begelei tot die renostervoëltjie wat die renoster teen gevaar waarsku.

In baie van hierdie gevalle kan die een nie sonder die ander bestaan nie. Hoe kan die evolusie dan sê dat die een lank voor die ander ontstaan het en dan nog kon oorleef totdat die ander party op die toneel verskyn het? Dit maak tog net nie sin nie!

Stelling 7. Die lewe van sosiale insekte ontwyk evolusionêre verduidelikings. Hierdie insekte verskyn skielik, de novo, kennelik deur skepping.

Geologies is daar geen ontwikkeling waarneembaar met bv. miere en termiete nie. Baie van hierdie sosiale insekte het uiters ingewikkelde lewenspatrone wat moeilik deur natuurlike ontwikkeling verklaar kan word.

Wasman het reeds in 1895 geskat dat daar 1246 verskillende spesies van miere, 993 van kewers en 184 van ander tipes insekte is wat tafelgenote van 'n ander spesie is. Hoe word die gelyktydige ontwikkeling, so skielik deur evolusie verklaar?

Stelling 8. Bloedgroepe is lank gebruik om die verwantskap tussen die mens en die aap te demonstreer. Dit kan nie gedoen word nie - net so min as wat bloedgroepe die verwantskap tussen menslike rasse of selfs aangrensende stamme kan aantoon. Ons het hierdie argument ontgroei.

Stelling 9. Skoonheid is so algemeen in die wêreld van die lewe, so kompleks, so deeglik aangepas by die behoefte, dat dit alle evolusionêre verklarings ontwyk.

Indien die natuurlike wêreld ontwikkel het deur evolusie en uit basies die protozoansel of virusse, wat tog geen skoonheid kon bevat weens hule beperkte omvang, hoe verklaar ons dan die voorkoms van visuele skoonheid? Het dit vanself ontwikkel? Hoe kan die wydverspreidheid daarvan verklaar word as dit so baie keer oënskynlik geen doel het nie -  behalwe vir die mens (en vir God)?

Stelling 10. Die volmaaktheid van instink, sy vervlegtheid, sy alomteenwoordige aard, sy kernrol in die bewaring van duisende lewensvorme, kan nie deur die evolusionis verduidelik word nie. Instink is waardeloos tensy dit volmaak is, dus kan dit nie stuk, stuk geselekteer wees nie. Soms kan die instinktiewe proses in verskeie dele geanaliseer word, maar dit gee ons nog nie 'n leidraad na die oorsprong van die geheel nie.

Stelling 11. Die probleem van kleur in lewende wesens is een van uiterste kompleksiteit. Dit ontwyk evolusionêre verduidelikings a.g.v die kompleksiteit, die verskille tussen geslagte en selfs opeenvolgende vorms van dieselfde dier, mimiek, en sy volmaaktheid. Ook hier is 'n halwe volmaaktheid nie volmaaktheid nie.

Stelling 12. Botanici het die grootste probleem van alle evolusioniste, tensy 'n mens die kundiges in fungus, bakteria, virusse en parasite apart noem, wat ook ernstige probleme het. Miskien is die ernstigste probleme van die evolusionêre botanici dié van die parasitiese plante en insekte, asook vleisetende plante.

Die taak om plante op te deel in verskillende hoofgroepe is 'n moeilike, selfs onmoontlike taak. Fungus en bakteria het dieselfde probleem. Verder is daar nog geen bevredigende oorsprong of verwantskapppe in die groot hoeveelheid fossiele gevind nie. Die eerste plante in die wêreld het baie keer gelyk presies soos vandag, party selfs meer kompleks. Geen ontwikkeling word dus waargeneem nie. Dieselfde geld ook vir die fungus en die aanpassings van plante, veral tot insekte.

Stelling 13. Die wêreld van lewende wesens bevat soveel duisende van komplekse aanpassings dat dit die verduidelikings van die evolusioniste ontwyk. Hulle is die werk van 'n super intelligente en versigtige Skepper.

Darwin het self die volgende oor die oog te sê gehad: "Om te veronderstel dat die oog, met al sy onverbeterlike uitvindsels om aan te pas met sy fokus op verskillende afstande, om verskillende hoeveelhede lig deur te laat en om te kompenseer vir sferiese en chromatiese afwykings, gevorm het deur natuurlike seleksie, is, en ek erken dit ruiterlik, absurd tot in die hoogste graad." Verder sê hy ook: "Die opvatting dat 'n orgaan, so perfek soos die oog, gevorm kon word uit natuurlike seleksie, is meer as genoeg om enigeen te verbyster."

Moet nooit dink dat slegs christene "geloof" nodig het nie! (Shute, 1980 : 128)

Stelling 14. Die verskynsel van konvergensie (sameloping) van vorm en funksie is so wydverspreid in die natuur dat dit lei na 'n ongelooflike verwarring om die verwantskappe tussen verskillende lewensvorme te bepaal. Meer nog, die parralelle ontwikkeling van identiese strukture en biochemiese stelsels in wyd uiteenlopende tipes van wesens beproef die evolusionis tot die uiterste. Is dit konvergensie, of 'n skeppende gerigde inset?

Stelling 15. Die antieke geografiese isolasie van diere en plante het nuwe spesies, klasse en families voortgebring. Dit is duidelik. Maar dit het nooit meer uiteenlopende tipes voortgebring nie, hoe lank die isolasie ookal was. Meer nog, evolusioniste kan nie die vreemde verspreiding van diere en plante genoegsaam verduidelik nie. Soveel nuwe vorme van lewe is onlangs ontdek dat dit ooglopend is dat die teory (van evolusie) voorgestel was voordat daar genoeg deurdagte bewyse daarvoor versamel was.

Stelling 16. Indien evolusie die studie is van die oorsprong van nuwe spesies, moet die term "spesie" akkuraat gedefinieer word. Dit is nog nie gedoen nie. Daar is geen groter verwarring in die moderne biologie as juis om hierdie punt nie.

Stelling 17. In die fossielrekords is daar 'n verrassende gebrek aan bewyse dat die hoofgroepe van lewe geleidelik uit ander vorme ontwikkel het. Hulle het skielik op die toneel verskyn, asof deur nuwe skepping.

Stelling 18. Die studie van fossielplante toon nie dat die ouer tipes eenvoudig was en dat dit mettertyd meer kompleks geraak het nie.

Stelling 19. Volgins die evolusioniste verhinder gapings in die geologiese rekords hul om te bewys dat moderne diere en plante afstam van ouer diere en plante deur klein gegradeerde veranderings. Daar is egter geen teken dat die leemtes te wyte is aan onvolledige kennis van die rotse nie. Al die geologiesse rekords dui op 'n skielike verskyning van nuwe spesies, spesies wat dan ook reeds volmaak gevorm is en wat in baie gevalle vandag nog net so voorkom. Hierdie leemtes blyk eerder om eie aan die teorie van die evolusie te wees.

Stelling 20. Die genealogiese stamboom van die perd is maar 'n teorie van verandering binne een familie, maar tog is dit moeilik om te glo as dit van naderby beskou word. Taksonomie is moeilik, en staan slegs in sy babaskoene. Ongelukkig funksioneer dit vandag binne 'n teorie wat alle lewende dinge in klasse wil opneem. Die hele idee om 'n stamboom te groepeer in enige groepering wyer as net die dierekundige familie, bring onmiddelik formidabele struikelblokke na vore.

Stelling 21. Daar is nou en was lank 'n groot verskeidenheid van menslike en antropoïde vorms op die aarde. Redelose tipes van die mens was baie antiek, maar die mens was baie van hulle tydgenote. Daar is geen bewyse vir die evolusie van die moderne mens nie. Hy het skielik omtrent 9000 jaar gelede in die nabye Midde Ooste verskyn. (Shute, 1980)

Dr. Pierre de Villiers ondersteun ook stelling 21 van Shute. Volgens hom dui al die bewyse daarop dat die sogenoemde aapmense met die verskyning van die mens van die toneel verdwyn het. Die moontlikheid bestaan selfs dat hulle a.g.v. die mens verdwyn het.

In aansluiting by stelling 3 van Shute toon De Villiers dat alle eksperimente met die vrugtevlieg om evolusionêre ontwikkeling aan te dui misluk het. Die wetenskaplikes het dit wel reg gekry om buitengewone vorms van vrugtevlieë te teël, maar elke keer as hulle die vlieë sou toelaat om sonder enige inmenging verder aan te teël, dan het die vorme terug geval na die oorspronklike vorm toe.

Dieselfde proses is ook met die gewone huishond sigbaar. Deur teling het mense dit reg gekry om rasse te teël wat wissel van die klein chi wau wau tot by die groot Deense hond. Verder as dit kon daar nog nie gevorder word nie. Dit is asof die natuur sy eie limiete het waarbinne elke ras moet beweeg en waaruit hulle nie kan ontsnap nie.

Opsommend:

Om terug te keer na ons oorspronklike vraag of daar nog 'n plek vir God in die skepping is, is dit duidelik dat die wetenskap vandag gewis nie alles kan verklaar nie. Dat hul nog steeds voor die groot misterie staan dat daar 'n Skepperhand moes gewees het, Iemand wat vandag nog die ganse heelal onderhou.

Hoe bevestig die wetenskap nie die woorde van die Skrif nie!

"Van die skepping van die wêreld af kan 'n mens duidelik aflei dat sy krag ewigdurend is en dat Hy waarlik God is, hoewel dit dinge is wat 'n mens nie kan sien nie." (Rom 1:20)

Ons kan met oorgawe saam met Johannes sê:

"In die begin was die Woord daar, en die Woord was by God, en die Woord was self God. Hy was reeds in die begin by God. Alles het deur Hom tot stand gekom: ja, nie 'n enkele ding wat bestaan, het sonder Hom tot stand gekom nie." (Joh 1:1-3)